movingaround

Op aanraden van een lokale gids fietsten we via Ak Tal naar Song Kul. Het eerste gedeelte van de etappe was degelijk geasfalteerd en in dalende lijn. Een verademing na twee weken getrek en geduw op dirtroad.
Het landschap was andermaal bijzonder gevarieerd: we werden getrakteerd op rode canyons, granieten wanden, een steeds krachtiger wordende Naryn rivier en droge woestijnrotsen. Vanaf Ak Tal kwamen we geleidelijk terug in de Alpen terecht. Hier ruilden we ook de asfalt voor de vertrouwde ripio en de dalende lijn voor een stijgende. Tot zover ons mooi gemiddelde.
De kampeerplaats was idyllisch, het eten iets minder. Het aanbod in de lokale shops beperkt zich tot vodka, sigaretten, A4-papier (per vel te koop), panty’s, droge koeken en met wat geluk snickers. De kassasystemen hebben hier plaatsgemaakt voor ingenieuze telramen.

De eigenlijke beklimming naar Song Kul gaat over 30 haarspeldbochten waarbij ruim 1000 hoogtemeters moesten overwonnen worden, de col bevindt zich op 3244m. Na vier uur fietsen haalden we een gemiddelde van 6,3km/u met een maximum snelheid van zowaar 12 km/u. Eenmaal boven gaan de hemelsluizen open, sneeuwregen zorgde ervoor dat we op zoek moesten naar onze winterhandschoenen. De bui blijkt gelukkig van tijdelijke aard. Het landschap dat zich voor ons opent, is werkelijk adembenemend: yurts, paarden, het meer Song Kul met een bergmassief op de achtergrond.

We hadden een overnachting in een yurt geregeld via CBT (Community Based Tourism). Deze organisatie is actief in heel Kirgizië en zorgt ervoor dat inkomsten uit het toerisme bij de lokale bevolking terechtkomen. Het verblijf is een voltreffer. Niet alleen worden onze magen gevuld, maar we maken ook kennis met het authentieke nomadenleven. Diverse fotorolletjes worden volgeschoten. Onze gastheer maakt heel enthousiast een ritje op onze fiets, wij iets minder op zijn paard. Het werd een memorabele avond.

Nu rest ons nog de terugweg naar Kochkor. Die verliep voor de verandering alweer over zwaar geaccidenteerd terrein. Het weer was net als de moral wat variabel. We kunnen niet wegsteken dat de vermoeidheid zich wat laat voelen. ’s Morgen om acht uur stijgen we voor de laatste keer naar 3000m, met de Dolon pas wordt de laatste Kirgizische col overwonnen. Er rest ons nog 50km afdalen naar Kochkor. Onderweg worden we tegengehouden door een bijzonder uitbundige Zwitserse die momenteel de wereld aan het verkennen is met haar Landrover (www.cicilandi.jimdo.com). In Kochkor werd alweer via CBT een taxi naar Bishkek geregeld. Hiermee wordt een hele fijne fietsvakantie in een wondermooi landschap met een enthousiaste bevolking afgesloten. Een absolute aanrader!

08/08/10: Naryn – langs Kurtki rivier, 116km, 6u43, 17.2 km/u gem.
09/08/10: Kurtki rivier – Song Kul, 36km, 4u19, 8.2 km/u gem. (Tine: 7.6)
10/08/10: Song Kul – Dolon pas, 82km, 6u55, 11.7km/u gem.
11/08/10: Dolon pas – Kochkor, 62km, 3u21, 18.6km/u gem.

Kirgiziл is een land waar bergen domineren: 90% van het grondgebied ligt boven 1500m, 40% zelfs boven de 3000m. Een derde van het land ligt permanent onder de sneeuw. Deze cijfers doen ons alvast watertanden.
Edoch, stage 1 beperkt zich tot het afhaspelen van vlakke kilometers op de lokale E40. De vergelijking gaat eigenlijk niet helemaal op: het aantal rijstroken beperkt zich slechts tot twee en die zijn niet gemarkeerd. De pechstrook is bovendien facultatief. Iedereen maakt gebruik van deze weg, inclusief paard/ezel en kar, koeien en geiten.

De bergen liggen vandaag nog te ver om een centrale rol te spelen, dit geeft ons ruim voldoende tijd om de plaatselijke sfeer op te snuiven: overal zie je mensen neergehurkt zitten (wanneer wij die houding proberen na te bootsen, valt Wim om en geraakt Tine niet meer recht), de supermarkten zijn vervangen door een aaneenschakeling van stalletjes waarin iedereen hetzelfde verkoopt (cola, snoep, motorolie, watermeloenen,…). Enthousiast zijn ze hier wel: ze zwaaien de hele dag en roepen voortdurend ‘gellow’.

Na 150km nemen we de afslag die ons de bergen in brengt. Nadat we de eerste klim achter de kiezen hebben, worden we tijdens de afdaling getrakteerd op een schitterend turquoise meer. In Koshkor proberen we het nodige proviand samen te krijgen. Dit met matig succes. Op onze mooie wildkampeerplaats worden we geterroriseerd door een roedel muggen die die avond bijgevolg wel het nodige proviand kunnen inslaan.

In Sary Bulak nemen we de afslag naar de eigenlijk back road naar Naryn (225km ripio over zwaar geaccidenteerd terrein). Dit “gehucht” is een stopplaats voor Chinese truckers; ze nuttigen er brood en gerookte vis die wordt verkocht in blauw geschilderde caravanachtige containers. Wij volgen hun voorbeeld. In Sary Bulak nemen we ook afscheid van onze mental coach: een kleine hond die ons de laatste 30km (!!) dapper volgde op een eerbiedwaardige afstand van 100m.

We stijgen gestaag verder tot we een hoogte van ruim 3300m bereiken. Hier spotten we eindelijk onze eerste yaks; reusachtige, langharige koeachtige dieren wiens geluid een sympathieke mix is van het geknor van varkens en het gebrom van oude mannen. Wanneer we een eind later een tweede kudde zien die zich op ons pad verplaatst, zet Wim de achtervolging in en verschiet hierbij een serieuze cartouche. Die beestjes kunnen precies beter tegen de hoogte dan een would be coureur uit de lage landen.

Het landschap op deze hoogte is immens, weids, indrukwekkend, spectaculair, adembenemend,… Veelvuldige fotostops zijn een gevolg. Canyons, plateaus, Alpenweiden blijven elkaar afwisselen. Yurts, idyllische meertjes en wilde paarden maken het plaatje compleet.

Om terug af te dalen naar de bewoonde wereld moet er nog verdraaid veel worden geklommen. Of zoals Mark en Mandy (www.markenmandy.nl) deze etappe beschreven: lots of climbing for a downhill stretch. Op de laatste tientallen kilometers voor Naryn doorkruisen we meer en meer dorpen. We slaan de plaatselijke bevolking uitgebreid gade, waarschijnlijk zagen de Vlaanders er 100 jaar terug ook zo uit. Voor de locals vormen ook wij een curiosum.

Lijf, leden en materiaal zijn of vuil of aan herstel toe, tijd voor een rustdag in Naryn. Met een standbeeld van Lenin, afstandse Lada’s, grijze monotone woonblokken is de Sovjetsfeer hier nog nadrukkelijk aanwezig.

02/08/10: Bishkek – Shui kloof, 121km, 6u22, 19km/u gem.
03/08/10: Shui kloof – iets voorbij Koshkor, 86 km, 6u33, 13km/u gem.
04/08/10: Koshkor –Turasu, 78km, 6u25, 12.1km/u gem.
05/08/10: Turasu – Oruk Tam, 81km, 6u05, 13.2km/u gem.
06/08/10: Oruk Tam – Naryn, 79km, 5u53, 13.3km/u gem.

Uit de Sharyn canyon geraken bleek ’s morgens om 7u al een hele karwei. Fietsen kan hier gedefinieerd worden als trekken, sleuren, wandelen en dit onder een loden zon. Er werd al behoorlijk wat afgezweet. In de canyon rijdt Tine lek. Voor het nevenklassement lekke banden – valpartijen komen de lekke banden met 6-5 aan de leiding. De rustientjes worden zo langzamerhand een schaars goed.

Dit is een overgangsetappe naar de grens met Kirgizië: steppe, een mooie alpencol en een aantal half slapende dorpen. Er zit vrij veel verkeer op de weg, dus maken we onszelf wijs dat de grens wel zal open zijn.

De volgende ochtend vertrekken we in de regen voor de resterende 20km naar de grens. Er is steeds minder (lees: geen) verkeer en de staat van de weg wordt steeds slechter. De grenswachter met mitrailleur maakt ons vriendelijk edoch kordaat met gebarentaal duidelijk dat Kirgizië langs hier binnenkomen niet mogelijk is. We doen een kleine poging tot omkoperij. Die mislukt.

Er zit niets anders op dan op onze passen terug te keren. Aangezien we echt wel in Kirgizië willen fietsen, is het tijd voor plan b: terugfietsen naar Kegen, taxi nemen naar Almaty (250km), nieuwe taxi nemen naar Kordai (grensovergang, 250km), grensformaliteiten afhandelen, Bishkek in het donker binnenfietsen. 10 uur later zijn we (weliswaar aan een andere kant) toch in Kirgizië.

30/07/10: Sharyn canyon – Kegen, 83km, 6u36, 12.4km/u gem.
31/07/10: Kegen – Kegen, 75km, 4u19, 17.3km/u gem.

Voor de vakantietrip van deze zomer viel de keuze op de Centraal-Aziatische landen Kazakhstan en Kirgizië. Het zijn landen die al een tijdje op ons fietsvakantieverlanglijstje staan. Vooral het Tien Shan gebergte spreekt tot onze verbeelding. Door de wat woelige situatie in Kirgizië de afgelopen maanden is onze timing niet echt ideaal. Niettemin, de reis was geboekt (en annulatieverzekering vergeten) en dus wij weg naar Almaty (de voormalige hoofdstad van Kazakhstan).

Een grootstad verlaten op maandagmorgen, met een jetlag in de benen, is niet meteen dé droomstart van deze fietsvakantie. We tankten een liter benzine om de kookactiviteiten te ondersteunen en stellen vast dat we hier nog geen halve euro voor een liter moeten betalen. Een daaraan gerelateerde vaststelling: de roetfilter is hier nog geen must. De Kazakhse chauffeur rijdt hier vrolijk toeterend aan hoge snelheid rond. Gelukkig is de verkenning van oud-Sjovet-steden niet het doel van deze reis, we zijn op weg naar het Asy plateau.

Onderweg moet een eerste band gestopt worden. Boys will be boys, meteen staan een aantal schoolkinderen het vakmanschap geïnteresseerd te aanschouwen. Het eerste deel van de weg naar het Asy plateau is geasfalteerd, het vervolg van het traject bestaat uit zand en stenen. Zowel de staat van de weg als de stijgingspercentages nopen ons regelmatig tot een stukje wandelen (lees: sjouwen met een bepakt vehikel).

Op 2600m aangekomen ontvouwt zich een schitterend panorama. We spotten de eerste yurts. Geen enkele breedhoek lens kan de weidsheid van dit landschap vatten. Daarom kozen we deze bestemming. We peddelen over het plateau en steken hierbij regelmatig een rivier(tje) over. Het wordt zowaar avontuurlijk wanneer we tot kniehoogte (die van Wim bedraagt toch ruim 45 cm) met een fiets boven ons hoofd door het water strompelen.

De afdaling van het plateau, doorheen de Asy kloof, is zowaar nog spectaculairder dan het plateau zelf. Let wel, afdalen moet hier ietwat genuanceerd worden. Het is zoals de Alpe d’Huez naar beneden rijden en elke kilometer de patersberg terug naar boven. Het terrein is nog steeds behoorlijk geaccidenteerd, net zoals Tine na 5 valpartijen. Voor al uw downhill fietsvakanties, één adres!

Onderweg ontmoetten we een Australisch koppel op de fiets. Ze vertellen dat een dag voor ons een Nederlands koppel rijdt, en ook nog ergens een Fransman. Wanneer we de volgende nog 2 Nieuw-Zeelanders kruisen wordt duidelijk dat enkel de knooppunten hier nog ontbreken.

Al snel blijkt dat de trip niet enkel voor lijf en leden een uitdaging is, ook het materiaal wordt zwaar beproefd. Balans na vier dagen: 4 lekke banden (een gescheurd velglint lag onder andere aan de basis), een gebroken magura HS66 rem en een kapotte spaak (beiden vakkundig hersteld).

Met het bereiken van de Sharyn canyon bereiken we een nieuw hoogtepunt. Slechts een kleine paragraaf in de toeristische gids maar dit nationaal park kan de vergelijking met Canyonlands en Arches in de States moeiteloos doorstaan.

Ondertussen horen we van diverse bronnen dat de grens met KirgizÏe gesloten zou zijn, dit wordt nog spannend.

26/07/10: Almaty – Turgen kloof, 90 km, 5u52, 15.3km/u gem.
27/07/10: Turgen kloof – Asy kloof, 52km, 5u43, 9km/u gem.
28/07/10: Asy kloof – Kokpek, 58km, 5u34, 10.2km/u gem.
29/07/10: Kokpek – Sharyn canyon, 43,5km, 3u08, 13.8km/u gem.