Dit Australisch volksliedje werd in onze contreien bekend door Tom Waits’ herwerking in Tom Traubert’s Blues. Waltzing Matilda verwijst naar te voet op stap of op reis gaan. De Matilda is de rugzak die zacht heen en weer wiegt bij het stappen. Omdat wij dit jaar eens iets anders wilden dan ons vertrouwde stalen ros besloten we in Ierland te gaan walsen.
tine & wim
In 2010 trokken wij in de paasvakantie voor een paar dagen naar Engeland en omdat het daar toen zo plezant fietsen was, beslisten we dat het hoog tijd was voor een hernieuwd en verlengd bezoek. Een vers reispas werd aangevraagd en we lezen ons nog wat in: eet je een scone best ‘s morgens of ‘s middags, moet je ook op een singletrack links rijden, wie is daar tegenwoordig premier, …
Volgens onze bescheiden ervaringen is Spanje het land van sierra’s, tapas en zon en daarmee respectievelijk een mooie, lekkere en zonzekere bestemming in de paasvakantie. Dus een vlucht naar Alicante is snel geboekt. We zijn klaar om het hinterland tussen Alicante en Valencia per fiets te verkennen. Het aloude gezegde ‘Eén palmboom maakt de lente niet’ strooit echter roet in het eten of beter water in de schoenen.
Omdat de routes forestières in Frankrijk ons vorig jaar erg bevallen zijn, besloten we dit jaar naar Zweden te trekken, het Europese land met na Finland de meeste bossen op zijn grondgebied.
De corona-pandemie dwingt ons andermaal om dromen van verre, avontuurlijke oorden voorlopig op te bergen. Maar waar onze plannen vorige paasvakantie nog beperkt werden tot het Westerkwartier mochten we ons deze keer wel vrij over het volledige Belgische grondgebied bewegen. Hoog tijd om de verborgen parels in onze heimat te ontdekken.
Met een zorgelijke blik kijken we naar de begroeide singletrack in La Petite Pierre. De routebeschrijving heeft het over een ‘descente technique sur 1 km’. Met toegeknepen billen (en remmen) denderen we met onze volbepakte fietsen naar beneden. We zijn op het parcours van de Traversée Massif Vosgien à VTT. Die VTT is in ons geval wel een volbepakte versie. Maar goed, het afdalen gaat vlot. Het vertrouwen groeit voor de rest van de route.
Na ons onverwacht kort verblijf in Kirgizië hadden we deze zomer nog wat extra tijd over. Voor een staycation bleken we nog niet klaar. Omdat Kirgizië ook wel het Zwitserland van Centraal-Azië wordt genoemd was de keuze snel gemaakt. In Zwitserland hebben ze bergen en een uitgebreid fietsroutenetwerk; dat bood potentieel. Of ook jodelen, vendelzwaaien en worstelen in Schwingerhosen iets voor ons waren, zouden we ter plaatse wel uitvissen. We klikten snel wat routes samen en vertrokken met de wagen naar Basel.
In dit relaas lees je hoe we ons een jaar lang fysiek en mentaal voorbereid hebben op een epische off-grid tocht door Kirgizië en 72 uur later uitgeschud (fysiek en ook een beetje mentaal) terug thuis stonden.
Een rondje Andalusië in april klinkt als een gegarandeerd zonzekere bestemming. De lokale Frank en Sabine hebben het daar doorgaans over ‘vandaag wordt het zonnig’ tot ‘vandaag wordt het zeer zonnig’. De realiteit bleek toch wat anders uit te draaien: we kregen in Spanje inderdaad zonovergoten dagen voorgeschoteld, maar even goed pittige plensbuien (gelukkig hadden we een regenbroek meegebracht) en nachtelijke vriestemperaturen (jammer genoeg waren we met onze zomerslaapzak onderweg). Het kon de pret evenwel niet drukken.