{"id":1713,"date":"2012-02-13T01:51:57","date_gmt":"2012-02-13T01:51:57","guid":{"rendered":"http:\/\/movingaround.be\/?p=1713"},"modified":"2025-01-27T20:48:28","modified_gmt":"2025-01-27T19:48:28","slug":"pedals-peddles","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.movingaround.be\/?p=1713","title":{"rendered":"Pedals & peddles"},"content":{"rendered":"

[vc_row][vc_column][vc_column_text]<\/p>\n

In een, al zeggen we het zelf, bewonderenswaardige poging om highway 6 te vermijden, kozen we voor de Maungatapu Trail vanuit Pelorus Bridge naar Nelson. In onze fietsgids Pedallers\u2019 Paradise werd de trail aangeprezen als iets \u2018for lightly loaded, brave and adventurous and cyclists\u2019. Aangezien we toch al enig gewichtsverlies konden bewerkstelligen en nog steeds ambitieus zijn, dachten we aan alle criteria te voldoen. De campinguitbaatster vertelde ons nog dat de trail van 35km minstens zes tot makkelijk acht uur kon duren, maar dat weten we aan de gebrekkige fysiek van onze voorgangers.<\/p>\n

<\/p>\n

Helaas, een mens kan zich al eens vergissen. Het tochtje mocht dan wel heel plezant beginnen op een rustig klimmende grintweg door bos en velden, wat volgde had meer weg van een calvarietocht.
\nHet stijgingspercentage werd ongezond hoog. De fietsen (pushbikes noemen ze het hier) moesten over een brokkelig pad omhoog worden gesleurd. We kregen blaren op onze voeten, verwensingen werden uitgesproken en eenmaal boven moesten we de berg nog af. Ook hier bleek fietsen geen optie. We zullen volgende keer toch nog maar eens nadenken voor we ons op moedig en avontuurlijk terrein begeven.<\/p>\n

Toen we de dagen erna Abel Tasman National Park bereikten, werden de pedalen dan ook resoluut ingeruild voor roeispanen. Na een halve dag instructie in het zee-kayakken werden we op een strandje gedropt en konden we (met een klein hartje) vertrekken. Op onze eerste dag was de zee best woelig, Tine werd er zelfs zeeziek van. De overnachting op het quasi verlaten strand Mosquito Bay maakte echter veel goed en toen de volgende dag de zon zich toonde, konden we de golden beaches vanuit onze kayak in hun volle glorie aanschouwen.<\/p>\n

De benen hadden op de kayak de nodige rust gekregen en waren dus klaar voor een nieuw avontuur: de Rainbow Road. De 100km lange gravelroad verbindt Sint Arnaud met Hanmer Springs. De weg werd aangelegd in de jaren 50 om de regio rond Nelson van electriciteit te voorzien (het maskeren van de pilonen werd een uitdaging voor de fotograaf van dienst). De Rainbow Road loopt geleidelijk klimmend door de bergen naar haar hoogste punt, the Island Saddle. Op 1347m kregen we een immens mooie blik op de omringende bergen die de namen kregen van vrouwen vernoemd in het gedicht \u2018The Faerie Queene\u2019<\/a> van de 16de eeuwse dichter Edmund Spenser.<\/p>\n

Dat Christchurch het voorbije anderhalf jaar twee ernstige aardbevingen had gekend, was ons niet ontgaan, maar we waren toch wat van onze melk toen we ons een weg door de stad baanden. De schade was heel zichtbaar en het volledige centrum was \u2018red zone\u2019 en bijgevolg ontoegankelijk. De beschikbare accommodatie in Christchurch is momenteel heel beperkt en zo belandden we er op een eerder marginale camping waar zonder veel problemen opnames voor \u2018Thuis\u2019 of \u2018Familie\u2019 kunnen gemaakt worden (dronken toestanden, een vechtpartij en een diefstal uit iemand anders tent kleurden de dag).<\/p>\n

[\/vc_column_text]

<\/div>