{"id":34698,"date":"2020-08-16T07:18:48","date_gmt":"2020-08-16T07:18:48","guid":{"rendered":"http:\/\/movingaround.be\/?p=34698"},"modified":"2025-01-27T20:41:37","modified_gmt":"2025-01-27T19:41:37","slug":"auforet","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.movingaround.be\/?p=34698","title":{"rendered":"Au for\u00eat \/ im Wald"},"content":{"rendered":"

[vc_row][vc_column][vc_column_text]<\/p>\n

Met een zorgelijke blik kijken we naar de begroeide singletrack in La Petite Pierre. De routebeschrijving heeft het over een \u2018descente technique sur 1 km\u2019. Met toegeknepen billen (en remmen) denderen we met onze volbepakte fietsen naar beneden. We zijn op het parcours van de Travers\u00e9e Massif Vosgien \u00e0 VTT. Die VTT is in ons geval wel een volbepakte versie. Maar goed, het afdalen gaat vlot. Het vertrouwen groeit voor de rest van de route.<\/p>\n

<\/p>\n

Onze trip dit jaar bestaat grosso modo uit drie uitgepijlde fietsroutes: de Saarland radweg als opwarmer, de net genoemde Travers\u00e9e Massif Vosgien \u00e0 VTT (kortweg TMV) en een terugkeer via de Schwarzwald Panorama-Radweg.<\/p>\n

Omdat de trein altijd een beetje reizen is, wordt dit het vervoersmiddel dat ons naar Aarlen brengt. Met de uitstekend bewegwijzerde Saarland Radweg flirten we constant met de Duits-Franse grens in een naar ons aanvoelen godvergeten regio. Als fietser houden we wel van een kopje koffie met een croissant halverwege de voormiddag, maar soms zien we de verlossende bakker pas om 16u. Het plan om de benen die eerste vier dagen wat te sparen valt vrij snel in duigen. De korte klimmetjes geraken we niet \u201cop reserve\u201d boven, er moet onmiddellijk spanning op de kuiten worden gezet om de molen rond te krijgen. Daarnaast zijn de vele offroadpassages al een voorsmaakje van wat nog komt.<\/p>\n

In La Petite Pierre komen we op het parcours van de TMV. Deze route werd ontwikkeld in 2005 en doorkruist de Vogezen van noord naar zuid. \u00a0Het totale traject is 418km lang, loopt voor 95% over onverharde wegen en telt een kleine 10.000 hoogtemeters. De routebeschrijving heeft het over \u2018sur goudron\u2019, maar ons Frans is ondertussen zo roestig geworden dat het zes dagen duurt voor we doorhebben dat dit \u2018op asfalt\u2019 betekent. Gelukkig is dat dus nauwelijks het geval. Om het stof en zweet van onze lijven te spoelen, wijken wij een aantal keer van de route af om een camping op te zoeken.<\/p>\n

Dit was niet onze eerste keer in de Vogezen. Met de onvolprezen Moorduvels hebben we de Ballons vele jaren lang met de koersfiets opgereden. Maar tot onze verbazing komen we deze keer in heel andere Vogezen terecht: die van de chemins en routes foresti\u00e8res. Acht dagen lang fietsen we tussen de beuken, esdoorns, eiken, dennen, sparren, noem maar op. Steeds in de verkoelende schaduw van hun bladeren met nu en dan een opening in het bladerdak wat een weids zicht op de Alsace oplevert. Daarenboven komen we geen kat tegen. Wel veel wild: een dagelijkse portie hindes, eekhoorntjes, everzwijnen en roofvogels. Wat tot onze grote vreugde helemaal ontbreekt, is gemotoriseerd verkeer.<\/p>\n

Ook de ondergrond is gevarieerd: brede woudroutes al dan niet bezaaid met grote of kleine stenen, singletracks door het gras of onder de dennennaalden verstopte bospaden. Mede daardoor vorderen we traag en onze gemiddelde snelheden vertonen een dalende trend. Maar zelfs met volle bepakking zijn de \u201chike & bike\u201d-passages beperkt.<\/p>\n

In het verrassend gezellige Mulhouse houden we een rustdag en laden we onze elektronica en de benen terug op voor een bezoek aan het Zwarte Woud. We steken de Rijn over en fietsen na een stop in het groene Freiburg noordwaarts.<\/p>\n

De Schwarzwald Panorama-Radweg is iets minder geaccidenteerd (en minder bosrijk) dan de TMV maar onze vermoeide benen vinden dit helemaal niet erg. Den Duits blijkt een echte zoetekauw te zijn en we moeten oppassen dat de dagelijkse koffiepauze met zoetigheid waar we in Frankrijk soms uren moesten op wachten, geen dessertbuffet wordt. Met grote ogen kijken we naar Zwetschgenstreudels, Apfelkuchen en de Schwarzwald Kirsch Torte.<\/p>\n

Op de Radwegen is het nog steeds rustig (lees: autovrij) fietsen. Al is de signalisatie niet altijd even duidelijk<\/a>. Net als in het Saarland valt het op dat er vooral langs rivieren veel gefietst wordt. Op het heuvelachtig terrein is dat veel minder het geval.<\/p>\n

De tocht eindigt in Frankfurt. Trouwe lezers van deze blog zullen zich misschien herinneren dat we acht jaar geleden na een jaar reizen ook langs hier terug naar huis gingen. Net als toen rijden we de stad binnen langs de Main. En net als destijds passeren we langs het gezellige Seligenstadt. Nu is het aan jullie om de verschillen<\/a> te zoeken.<\/p>\n

[\/vc_column_text]

<\/div>